Een eerste blog van een Belgische op een Nederlandse site? Dan schrijf je over de Belgische trots. Nee, ik ga het niet hebben over frieten en chocola, maar wel over hoe wij ons Olympische team steunen op hun weg naar Rio.

Run to Rio

IMG_1826Zo’n 1.500 lopers hebben op de Hippodroom in Watermaal-Bosvoorde hun steun betuigd aan de Belgische Olympische atleten, tijdens de ‘Run to Rio’. 300 bedrijventeams van elk vijf lopers werkten een volledige marathon af. Geen professionele atleten dus, maar gewone zakenmensen zoals jij en ik. De opbrengst van dit evenement (400.000 euro !) ging integraal naar de ondersteuning van de Belgische atleten, om hen op weg te helpen naar de Olympische spelen in Rio de Janeiro van volgend jaar.

Ook mijn werkgever zag de link tussen de bedrijfswereld en topsport. Want naast een uitdagende sportieve prestatie, bleek dit ook een geweldige teambuilding te zijn. Want naast de estafettemarathon stond ons ook nog een reeks olympische challenges te wachten, met op het programma onder meer roeien, boogschieten, racketsporten en hockey. Ex-atleten toonden hoe het moest, en het was aan de deelnemers om het beter te doen.

Ik stond er dus samen met vier collega’s aan de start, en nam tien kilometer voor mijn rekening – twee lussen van vijf kilometer door het Zoniënwoud. Geen evident parcours, aangezien ik bijna uitsluitend in de stad, langs de weg train. Plat asfalt ingeruild voor steile bosklimmen dus. De afstand was voor mij eerder kort, maar ondanks – of juist dankzij – het parcours beloofde de inspanning geen walk in the park te worden.

Twee keer de longen uit je lijf

Zo’n aflossingsmarathon is eigenlijk perfect om uit een loopdipje te raken. Maar ook als je nog elke week met je volle enthousiasme drie keer per week je hardloopschoenen aantrekt, is dit soort races een echte aanrader. Je loopt namelijk op een heel andere manier: je loopt niet enkel voor jezelf. Je kan niet anders dan hard gaan, het resultaat van je team hangt er vanaf.

Zo beleef je een loopevenement meteen ook van de andere kant: je bent atleet en supporter tegelijk. Je rent de longen uit je lijf, en met wat overblijft schreeuw je daarna nog eens je teamgenoten over de streep. En ik geef toe, aan de zijlijn staan, gaf bijna even veel energie als zelf een deel van de marathon afleggen.

You’ll never run alone

Wat ik meegenomen heb uit deze Run to Rio? Voor mij was dit event het bewijs dat samen alles zo veel beter gaat. Halverwege mijn deel van de afstand waren mijn kuiten het niet langer eens met de steile bosweg, maar het idee dat anderen van mijn prestatie afhankelijk waren, zorgde ervoor dat vertragen geen optie was. Je zou het soms vergeten, maar hardlopen is een echte teamsport. Dit evenement nam dat heel letterlijk, maar ook als je geen sjaal moet doorgeven aan je teamgenoot die de volgende afstand van de estafette mag afleggen, blijft hardlopen een heel sociaal gegeven. Zelfs als je ’s ochtends veel te vroeg uit je bed komt gerold om een lange duurloop af te leggen, kom je wel een andere sportieveling tegen.

Dus vergeet niet, de volgende keer dat je het lastig hebt om die sportschoenen aan te trekken: je staat er niet alleen voor. Wij lopen met je mee. You’ll never run alone!

Fien Demuynck

1.467 x gelezen | Geschreven door
Blogger worden? | Eindredactie doen? | Redactieteamlid worden?


1.467 x gelezen | Geschreven door
0 comments